در اصطلاحِ نجومِ قدیم، «قِران» حالتی بود که دو سیاره در یک برج قرار میگرفتند و منجمان آن را سعد (مبارک) یا نحس (شوم) میدانستند. اگر دو سیارۀ زهره و مشتری در یک برج قرار میگرفتند، آن را مبارک میدانستند و به آن «قِرانِ سعدین» میگفتند.یکی از القابِ شاهان «صاحبقران» بود، یعنی کسی که انعقادِ نطفهاش یا تولدش در چنین زمانِ مبارکی روی داده است.در دورۀ فتحعلیشاهِ قاجار روی سکهها القاب و عناوینِ شاه، از جمله «سلطانِ صاحبقران»، نوشته میشد و به خودِ سکهها هم «صاحبقران» میگفتند.واژۀ «صاحبقران» کمکم در تداولِ مردم کوتاه شد و به صورتِ «قران» درآمد و واحدِ پولِ ایران شد.بعدها «ریال» جایگزینِ قران شد.تلفظِ گفتاریاش «قِرون» است: یه قرون دوزار.مأخذ: داستانِ واژهها، نوشتۀ بهروز صفرزاده.C᭄❁࿇༅══════┅─ ┄┅✿░⃟
برچسب:
نویسنده: کسری امیری
تاريخ: يکشنبه
1 مرداد
1402 ساعت: 20:28